Kijk, Luister & Deel

Eén van de meest grappige Nederlandse liefdesliedjes ooit geschreven: Te Heet Gewassen van Roosbeef

En toen jij het uitgemaakt had
Heb ik mijn donorkaart ingevuld
Zodat er iemand nog met mijn hart speelt

(lees de rest van de tekst hier)

Dit is een must-see voor alle muziekliefhebbers. Ongelovelijk mooie documentaire over een ongelovelijk mooie artiest. Nick Drake wordt hier heerlijk beschreven door de mensen die om hem heen stonden tijdens zijn leven. Helaas kwam hij, vermoedelijk door een verkeerde (over)dosis Tryptisol, te jong om het leven. Té jong gestorven, net als die andere held, Jeff Buckley.

Zet even een goede pot thee. Speakers op hoog volume. Beentjes op het bureau en geniet:

Zo, daar zijn ze weer. Onze broer en zus uit Antwerpen. K's Choice is dit jaar weer samen, na 7 jaar afwezigheid, met een vol tourprogramma. Skeptisch draai ik hun eerste singletje (van het nog uit te komen album 'Echo Mountain'). Mijn jeugdidolen, zijn ze nog zo goed als vroeger? Na 7 jaar sabbatical en solo-projecten (Sarah Bettens en Woodface) kun je niet meer verwachten dat ze zijn als toen. Maar na het eerste singeltje 'When I Lay Beside You' en vandaag de tweede met bijbehorende videoclip 'Come Live The Life' gehoord te hebben ben ik gewoon weer opnieuw fan geworden. Gert Bettens heeft gelukkig een iets prominentere plek gekregen in de zanglijn (na Shadowman (album: Almost Happy) wisten we dat ook hij een leuk deuntje kan zingen). Luister (en kijk) zelf maar wat je d'r van vind:

Heerlijk dat Last.FM Een website waar goed wordt bijgehouden naar welke muziek ik luister. Het geeft fijne suggesties aan de hand van mijn luister-patroon waardoor ik nieuwe artiesten ontdek, ik kom in contact met muziekliefhebbers met (exact) de zelfde smaak als mij en ik kan kekke overzichtjes krijgen van wat ik de laatste tijd geluisterd heb. En die kan ik dan weer mooi delen met jullie.

Download als PDF

Download als PDF

Heerlijk, originele cover van Cecilia (Simon & Garfunkel) door The Local Natives.

Het origineel is trouwens hier te horen.

De periode van lijstjes is weer bijna voorbij. Toch sluit ik vorig jaar graag nog even officieel af met mijn meest geluisterde albums van 2009. (Ze komen trouwens niet allemaal uit 2009, maar dat terzijde):

1. Josh Garrels – Jacaranda (252)
2. Patrick Watson – Wooden Arms (212)
3. Ray LaMontagne – Gossip in the Grain (100)
4. Tom Waits – Orphans (89)
5. Priscilla Ahn – A Good Day (70)
6. Patrick Watson – Close To Paradise (66)
7. Emiliana Torrini – Me And Armini (64)
8. Josh Garrels – Over Oceans (62)
9. Efterklang – Parades (60)
10. Sufjan Stevens – Michigan (52)
11. Sufjan Stevens – Seven Swans (52)
12. Amos Lee – All My Friends (51)
13. Lykke Li – Youth Novel (51)
14. Sigur Ros – Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust (50)
15. Alela Diane – To Be Still (48)
16. Barzin – Notes To An Absent Lover (47)
17. Roosbeef – Ze willen wel je hond aaien, maar niet met je praten (46)
18. Cœur de Pirate – Cœur de pirate (46)
19. Bløf – April (46)
20. Kim Janssen – The Truth is, I am Always Responsible (45)
21. Ray LaMontagne – Till The Sun Turns Black (45)
22. Sufjan Stevens – Songs For Chirstmas (43)
23. Rachael Yamagata – Elephants...Teeth Sinking Into Heart (43)
24. Paolo Nutini – Sunny Side Up (42)
25. Alela Diane – The Pirate's Gospel (41)

^{(Tussen de haakjes het aantal trackplay's per album)}

Okay, zorg dat je in een rustige omgeving bent en ga lekker zitten. Stel je je een oude kerk voor, in het centrum van Amsterdam. Met gigantische hoge deuren, van dat mooie glas-in-lood en Latijnse spreuken boven het altaar. Het is donker, aardedonker, en stil, muisstil. Hier en daar wat schuivel van voetjes en een verdwaalde kuch. Langzaam gaan de lampen boven het altaar aan, een warm gelig schijnsel verlicht een schuchtere man. Hij kijkt wat stuurloos de kerk in, steekt voorzichtig een handje op als groet. Hij opent zijn mond en je hoort dit:

Dan staat het kippenvel mij op de armen en ben ik al verkocht. Precies als maandag 23 februari mij overkwam in Paradiso, Amsterdam. Precies als jij je net hebt voorgesteld. Alleen stond er ook nog een engeltje te zingen als voorprogramma.

Priscilla Ahn mocht het publiek opwarmen voordat meester Ray LaMontagne zijn rauwe stem ten gehore bracht. En meisje Ahn kreeg dat zo goed voor elkaar dat na haar optreden eigenlijk de avond al geslaagd was.

Zoals hierboven beschreven zorgde Ray LaMontagne voor de ultieme afsluiter van de avond met zijn eigen concert. Erg schuchter, bijna contactgestoord stond de 35-jarige Amerikaan op het uiterste hoekje van het podium. Zijn band vulde de rest van het podium. Maar zijn stem vulde de hele zaal en liet een overvol Paradiso geluidloos toehoren wat hij te zeggen had. Of beter gezegt, te zingen had. Praten deed ie niet veel. Hier en daar een 'thank you' en een korte introductie van zijn bandleden, meer had hij niet te melden. Zelfs echt de zaal in kijken lukte hem niet. Maar ach, we komen ook voor zijn muziek, niet om met hem de wereldvrede te bespreken. En die muziek heeft van zich laten horen!

De onderstaande video's heb ik opgenomen tijdens het concert, het geluid is dus niet optimaal, maar goed genoeg om een indruk te geven van de avond:

Ik geloof dat dit het eerste Nederlandse berichtje op Internet is over Josh Garrels. Hij is ook volledig onbekend in Nederland. Dat snap ik dus niet, daarom gaan wij daar nu verandering in brengen. "Laddies and gentlemen, may I proudly present: Mister Josh Garrels!"

Josh Garrels - Don't Wait For Me

Mijn (Amerikaanse) neef Simon C. liet mij Josh's laatste album Jacaranda horen, en ik was verkocht. Het laatste jaar begon mijn muzieksmaak al aardig richting de indie-singer/songwriters te gaan. Jeff Buckley, Nick Drake, Rufus Wainwright, Tom Waits, Ray LaMontagne, Damien Rice en Sufjan Stevens krijgen nu gezelschap van Josh Garrels.

De souldiva, en dan eigenlijk diva met een hoofdletter D, Marlena Shaw bleek nog te leven! Regelmatig luisterde Liek de muziek van deze Amerikaanse, muziek uit de jaren 60. Goeie muziek van dode mensen, dacht ik. Maar toen ik wat aan het rond neuzen was op de diverse pop-podia in Nederland kwam ik plotseling een optreden van Shaw tegen in Paradiso (Amsterdam). Tja, daar hoef je dan niet lang over na te denken... Ze leeft nog, maakt nog muziek, en wij moeten daarheen!

Gisteren stonden wij daar dan. Een jonge band was wat aan het spelen, maar geen Marlena. Toen kwam daar een grijs, gepermanenteerd vrouwtje met een wandelstok het podium op. Marlena Shaw was in the house. Vol spanning stonden wij te kijken wanneer ze om zou vallen. Maar vanaf het moment dat zij haar mond open deed en de eerste klanken uit haar strot kwamen hingen we aan d'r lippen. Pak willekeurig een album van haar uit de kast en luister naar haar stem. Precies zo klonk zij gisteren in Paradiso. En gezien alle grapjes, praatjes en gelach tussendoor was het geen playback. Gewoon een echte souldiva die iedere minuut leek te genieten van het publiek en de muziek.