Kijk, Luister & Deel

Okay, zorg dat je in een rustige omgeving bent en ga lekker zitten. Stel je je een oude kerk voor, in het centrum van Amsterdam. Met gigantische hoge deuren, van dat mooie glas-in-lood en Latijnse spreuken boven het altaar. Het is donker, aardedonker, en stil, muisstil. Hier en daar wat schuivel van voetjes en een verdwaalde kuch. Langzaam gaan de lampen boven het altaar aan, een warm gelig schijnsel verlicht een schuchtere man. Hij kijkt wat stuurloos de kerk in, steekt voorzichtig een handje op als groet. Hij opent zijn mond en je hoort dit:

Dan staat het kippenvel mij op de armen en ben ik al verkocht. Precies als maandag 23 februari mij overkwam in Paradiso, Amsterdam. Precies als jij je net hebt voorgesteld. Alleen stond er ook nog een engeltje te zingen als voorprogramma.

Priscilla Ahn mocht het publiek opwarmen voordat meester Ray LaMontagne zijn rauwe stem ten gehore bracht. En meisje Ahn kreeg dat zo goed voor elkaar dat na haar optreden eigenlijk de avond al geslaagd was.

Zoals hierboven beschreven zorgde Ray LaMontagne voor de ultieme afsluiter van de avond met zijn eigen concert. Erg schuchter, bijna contactgestoord stond de 35-jarige Amerikaan op het uiterste hoekje van het podium. Zijn band vulde de rest van het podium. Maar zijn stem vulde de hele zaal en liet een overvol Paradiso geluidloos toehoren wat hij te zeggen had. Of beter gezegt, te zingen had. Praten deed ie niet veel. Hier en daar een 'thank you' en een korte introductie van zijn bandleden, meer had hij niet te melden. Zelfs echt de zaal in kijken lukte hem niet. Maar ach, we komen ook voor zijn muziek, niet om met hem de wereldvrede te bespreken. En die muziek heeft van zich laten horen!

De onderstaande video's heb ik opgenomen tijdens het concert, het geluid is dus niet optimaal, maar goed genoeg om een indruk te geven van de avond:

IMDB: Slumdog Millionaire
MovieMeter: Slumdog Millionaire

IMDB: The Curious Case of Benjamin Button
MovieMeter: The Curious Case of Benjamin Button

Even een zoekplaatje: Waar zijn de mannen? Was ik de enige man op de negenmaandenbeurs?

't Is al een ouder filmpje... blijft erg leuk om naar te kijken. Ik denk echter dat zijn moeder wat minder blij zal zijn.

Ik geloof dat dit het eerste Nederlandse berichtje op Internet is over Josh Garrels. Hij is ook volledig onbekend in Nederland. Dat snap ik dus niet, daarom gaan wij daar nu verandering in brengen. "Laddies and gentlemen, may I proudly present: Mister Josh Garrels!"

Josh Garrels - Don't Wait For Me

Mijn (Amerikaanse) neef Simon C. liet mij Josh's laatste album Jacaranda horen, en ik was verkocht. Het laatste jaar begon mijn muzieksmaak al aardig richting de indie-singer/songwriters te gaan. Jeff Buckley, Nick Drake, Rufus Wainwright, Tom Waits, Ray LaMontagne, Damien Rice en Sufjan Stevens krijgen nu gezelschap van Josh Garrels.

Bol: De 50/50-moorden
BoekMeter: De 50/50-moorden (2007)

De souldiva, en dan eigenlijk diva met een hoofdletter D, Marlena Shaw bleek nog te leven! Regelmatig luisterde Liek de muziek van deze Amerikaanse, muziek uit de jaren 60. Goeie muziek van dode mensen, dacht ik. Maar toen ik wat aan het rond neuzen was op de diverse pop-podia in Nederland kwam ik plotseling een optreden van Shaw tegen in Paradiso (Amsterdam). Tja, daar hoef je dan niet lang over na te denken... Ze leeft nog, maakt nog muziek, en wij moeten daarheen!

Gisteren stonden wij daar dan. Een jonge band was wat aan het spelen, maar geen Marlena. Toen kwam daar een grijs, gepermanenteerd vrouwtje met een wandelstok het podium op. Marlena Shaw was in the house. Vol spanning stonden wij te kijken wanneer ze om zou vallen. Maar vanaf het moment dat zij haar mond open deed en de eerste klanken uit haar strot kwamen hingen we aan d'r lippen. Pak willekeurig een album van haar uit de kast en luister naar haar stem. Precies zo klonk zij gisteren in Paradiso. En gezien alle grapjes, praatjes en gelach tussendoor was het geen playback. Gewoon een echte souldiva die iedere minuut leek te genieten van het publiek en de muziek.